Spójna komunikacja działa przez kumulację pasujących do siebie elementów. Każdy kolejny post, oferta, reklama, podstrona czy slajd korzysta ze skojarzeń zbudowanych wcześniej i jednocześnie je wzmacnia. Jeżeli ten mechanizm się rozpada, mamy do czynienia z wizualnym bałaganem.
Właściciele firm chcą wierzyć, że dobry handlowiec to ten, który zawsze dopina sprzedaż. Wejdzie, zagada, przekona, wyważy drzwi – jeśli trzeba – ale wyjdzie z podpisem. To płytkie spojrzenie na pracę sprzedawcy, które niestety wciąż potrafi zdefiniować rekrutację, system premiowy i to, czego oczekuje się od zespołu.
Kiedy zespół próbuje nadążyć za każdym świeżym pomysłem, który wypadł z głowy firmowego wizjonera, zaczyna się robić niebezpiecznie. Nieposkromiona kreatywność ma swoją cenę, a rachunek za nią płacą realizujący ją pracownicy. Zwłaszcza ci najbardziej zaangażowani, którzy po cichu tracą energię i wiarę w sens kolejnych przedsięwzięć.
Każdy właściciel zwykle ma jakąś hipotezę na temat tego, gdzie organizacja trzeszczy i co wymaga poprawy. Wszystkie zebrane sygnały oczywiście zasługują na zbadanie, ale trzeba mieć świadomość, że w praktyce są one echem problemów, a nie samymi problemami. Taka lista daje wstępny obraz napięć w firmie, ale jeszcze nie diagnozę.
„Proszę pani, zrobimy strategię, branding, komunikację, kampanię, warsztaty, analizę, wdrożenia, konsultacje, a jak trzeba, to przyniesiemy kiełbaski na firmowe ognisko”. Taki zakres usług może wydawać się efektowny, ale nie mówi w zasadzie niczego na temat tego, w czym firma naprawdę się specjalizuje.
Pomysł jest tylko narracją, którą opowiadamy sobie i innym. Biznes wymaga natomiast budowy powtarzalnego, skalowalnego modelu wokół realnej potrzeby. Między jednym a drugim musi stanąć walidacja, czyli proces sprawdzenia, czy nasza narracja ma umocowanie w czymkolwiek poza naszą głową. Oczywiste? A jednak wiele kreatywnych osób próbuje ten etap ominąć.
