Przyszli z siedmioma rozbieżnymi strategiami. Wyszli z jednym kierunkiem, którego do tej pory nie potrafili określić.

01 Kontekst – kim był klient i co widział jako problem

Instytucja badawcza sektora publicznego. Siedem jednostek. Siedem strategii.

Każda napisana bez konsultacji z pozostałymi.

Klient widział problem technicznie: rozbieżne dokumenty wymagają konsolidacji przed nową perspektywą finansową 2026–2030. Potrzeba była realna – termin zewnętrzny wymuszał działanie. Rozwiązanie wydawało się oczywiste: zebrać strategie, porównać, ujednolicić.

Nikt nie pytał, dlaczego siedem jednostek przez lata pisało w innych kierunkach.

02 Stawka – ile kosztowała bezczynność

Dwa poziomy ryzyka. Jeden regularny, jeden katastroficzny.

  • Regularny: dotacja celowa maleje o 2 miliony złotych rok do roku. Każdy miesiąc bez spójnego kierunku to kolejny argument dla instytucji finansującej, że organizacja nie wie, czego chce.
  • Katastroficzny: projekt o wartości 30 milionów złotych zależny od jednej decyzji politycznej – bez planu awaryjnego. Nie dlatego, że ktoś zaniedbał zarządzanie ryzykiem. Dlatego, że organizacja nie miała narzędzi, żeby takie ryzyko w ogóle nazwać.

03 Diagnoza – co naprawdę było źródłem

Na warsztacie North Star każdy z sześciu uczestników zapisał swoją wersję kluczowego celu organizacji. Powstało sześć zupełnie różnych zdań. Organizacja, która miała już siedem gotowych strategii, nie potrafiła w jednym zdaniu powiedzieć, dokąd zmierza.

Problemem nie było 7 rozbieżnych strategii. 7 rozbieżnych strategii uczciwie pokazywało, że organizacja nigdy nie miała wspólnego języka do rozmowy o celach, ryzykach i priorytetach.

„Pracując z wami w końcu czujemy, że mamy partnera do rozmowy, z którym możemy rozkminiać pewne rzeczy, z którym możemy swoje myśli odbijać – i dzięki temu możemy sobie pewne rzeczy robić zgodnie ze sztuką i zgodnie z tym, jak to się profesjonalnie robi.”

To nie było odkrycie braków w dokumentach. To było odkrycie, że dokumenty były objawem – a źródłem był brak jednego zdania, które wszyscy rozumieliby tak samo.

04 Decyzja – co klient postanowił po diagnozie

  • Pierwsza decyzja: zatrzymać prace nad dokumentem i najpierw wypracować wspólny North Star. Jedno zdanie, które wszyscy rozumieją tak samo. Nie jako kompromis – jako faktyczny punkt wspólny.
  • Druga decyzja, trudniejsza politycznie: przeprowadzić warsztat ryzyk dla całej organizacji zanim cokolwiek zostanie wdrożone. Nie dlatego, że wymaga tego procedura. Dlatego, że 30 milionów złotych zależnych od jednej decyzji politycznej to ryzyko, które musi mieć nazwę i plan awaryjny – zanim stanie się kryzysem.
  • Czego zaniechano: prac nad dokumentem bez wspólnego języka. Konsolidacji siedmiu tekstów bez uprzedniego uzgodnienia kierunku. Wdrażania strategii bez mapy ryzyk.

05 Efekt – co się zmieniło

  • 266 rekomendacji wdrożeniowych – posegregowanych, skategoryzowanych, przypisanych do właścicieli.
  • 17 ryzyk krytycznych nazwanych i skategoryzowanych.
  • Ujednolicona strategia na lata 2026–2030 uwzględniająca perspektywę wszystkich siedmiu zespołów.
  • Zmiana, której nie widać w liczbach: koordynatorzy przestali pracować w izolacji. Przed warsztatami każda jednostka działała we własnym zakresie, w oderwaniu od pozostałych działów – zmiana wymagała każdorazowego budowania konsensusu od zera. Po warsztatach organizacja miała wspólny punkt odniesienia i narzędzia, które potrafiła wdrażać na co dzień samodzielnie.

„Kolejny cykl planowania nie wymaga zewnętrznego wsparcia – wymaga powtórzenia tego, co już działa.”

Testymoniale

Case Studies